a h   b e   a b i m   . . .   

Önce Frankfurt-İstanbul uçuşu sırasında gerçekleşen bir doğum hadisesi (ayrıntılar burada), ardından ofisimin bulunduğu Portakal Çiçeği Bulvarı’nda çöp tenekesinin bomba ihbarı yapıldığı için fünye ile patlatılması, bugün de küçük bir gösteri. Bizim sakin bulvarımız Antalya’nın Taksim’i olma yolunda ilerliyor sanırım.

Dün akşam şirkette çeşitli nedenlerden dolayı araç kalmaması yüzünden yandaki kamyonetle eve gittim ve bir kamyonet kullanıcısının neler hissettiğini öğrendim. Birincisi böyle bir araç kullanırken hakikaten sinyal vermek zul geliyor. Sinyal veren lambanın sürücü koltuğuna olan mesafesinden dolayı sanırım. İkincisi sürekli sol şeritte gitmek bir gıcıklık değil sağ şeritte giderken parketmiş araçları çizmemek için bir refleks. En azından benim gibi kamyonet acemisi olanlar için öyle. Üçüncüsü ise hakikaten hızlı gittiğinizi zannediyorsunuz solda giderken. Oysa hız göstergesi ben 90′la gittiğimi hissederken 45-50 arasında titriyordu. Bozuk olmadığını motorsikletlerle aynı hızda gittiğimden anladım.

Bu yazıdan çıkarılacak dersler:

İstanbul ve Ankara’da lapa lapa kar yağarken Antalya günlük güneşlik (bkz. resim 1)

Unutmayın ki “Türk şoförü en asil duygunun insanıdır”. Onlara sevgi ile yaklaşın.