a h   b e   a b i m   . . .   

Geçmişten bir hadise . . .

İstanbul Yaya Sergileri 2 kapsamında 2005 yılının Eylül ayında hat sanatımızın iki üstadı olan İsmail Hakkı Altunbezer’in ‘Gel Keyfim Gel’i ile Halim Özyazıcı’nın ‘Bu da Geçer Ya Hu’ çalışmaları sergilenmişti.

Sergideki en enteresan olay bu eserler üzerinden gelişmişti. Lakin aynı anda “Gelinim Olur Musun?” programının yıldızı Ata’nın ölümü gerçekleşince bu durum gündeme bile çıkamamıştı.

Ne mi oldu? Bu eserler ihbar edildi ve “örgüt pankartı” olduğu iddiasıyla üç gün sonra indirildi.

Ah be abim, bu nasıl bir zihniyettir ki gördüğü her arap harfine tiksinti ile yaklaşıyor. Diğer taraftan sanatla içiçe bulunan Beyoğlu ilçesinin belediyesi, hadi diyelim bütün Kültür ve Sosyal İşler Müdürlüğü’nde “hakikaten bunlar ne ya hu?” diye bir araştırma yapmadan, bu büyük serginin küratörlerine (Fulya Erdemci - Emre Baykal) sormadan bu hareketi gerçekleştirebiliyor.

Ah be abim . . .

Her bakışımıza istemeden de olsa bir çerçeve oluşturuz. Bu çerçevenin içinde kalan bazı resimler bize “ah be abim” dedirtir ya . . .

İşte o iki çeşittir. Birisi “ah be abim böyle -güzel- mi olur,” diğeri de “ah be abim böyle -çirkin- mi olur.”

Burada bana “ah be abim” dedirten resimleri ve değerleri paylaşacağım artık.

chema madoz

Karım “bir bak” dedi, “google hesabınla görebilirsin blog denen hadiseyi.” Bakarken blog sahibi oldum, elimde kaldı. Birşeyler yazıp paylaşacağım mecburen . . .